Maarten schrijft

Ontsnap de vanzelfsprekendheid

Het is 1988 en ik ben 7 jaar oud. Ik zwem mijn eerste jaargangwedstrijden tegen andere jongetjes van onder de 8 jaar. Mijn ouders brengen me helemaal naar Drachten en kijken vol verwachting toe als ik twee banen vlinderslag moet zwemmen.
Veel zenuwachtiger ben ik nog nooit geweest, maar ik heb me goed voorbereid en weet dat ik 1 van de snelste ben. Ik zwem de eerste baan en kom goed mee, maar lig niet op kop. In de tweede baan haal ik iedereen in en tik ik als eerste aan op de 50 meter vlinderslag. Ik ben de aller snelste zwemmer van Nederland op de 50 vlinder voor jongetjes onder 8 jaar.
Ik ben zelf blij, mijn ouders zijn blij, de trainer is blij en mijn zwemkameraadjes zijn ook trots op me. Dit resulteert er in dat ik uiteraard door ga met zwemmen, want waarom zou je stoppen als het zo goed gaat? Dit herhaalde zich tot mijn 19e, ziek werd en niet door kon gaan.
Juist in het ziekenhuis besefte ik dat er talloze redenen zijn om met iets te stoppen, ook al gaat het goed. Je moet niet iets doen omdat je er goed in bent, je moet iets doen omdat dit bij je past omdat het is wat je graag doet. Ik had het geluk te mogen herstellen en begon weer met zwemmen. Ik begon weer met zwemmen, niet omdat iedereen dat van mij verwachtte, maar omdat ik zelf heel bewust deze keuze maakte. Een wereld van verschil.
Het zit heel erg in ons dat we het prettig vinden om bij een groep te horen en van de groep waardering te krijgen. We hechten belang aan de mening van de mensen om ons heen en aan het bedrijf waarvoor we werken. Het gevaar is dat we onszelf als mens teveel schikken naar de groep waar we bij willen horen en daardoor onszelf verliezen. Ik snap het nooit zo goed als collega’s tegen me zeggen dat ze thuis een heel ander soort persoon zijn, want volgens mij houd dit vaak in dat je op je werk niet jezelf kunt zijn. In hoeverre vind je je baan die je doet echt leuk en geniet je hiervan of behoud je je baan voor je carrière in de hoop dat een volgende baan wel echt leuk is? Ik schrik er van hoeveel mensen ik in het bedrijfsleven tegen kom die niet doen wat ze echt zouden willen doen. Niet doen wat past bij wie ze zijn en welke dromen ze hebben.
Is dit in de sport anders? Nee, in sport ben ik ook regelmatig zwemmers tegengekomen die zwommen omdat ze dat wel een prettig leven vonden. Die zwommen omdat ze door hun ouders en clubgenoten gecomplimenteerd werden en daarom maar altijd zijn blijven zwemmen.
Doordat ik in het ziekenhuis lag en ontsnapte aan de vanzelfsprekendheid dat het leven altijd maar door zal gaan, moest ik mezelf afvragen wat nu echt belangrijk was. Wie ik echt was, waar ik echt vandaan kwam en waar ik naartoe wilde. Deze vragen bieden weerstand tegen de mening en het oordeel van de buitenwereld. Wat ik prettig vind is om elke 5 jaar te ontsnappen, bijvoorbeeld via een wereldreis terug te gaan naar deze vragen. Hoeveel tijd besteden we in de sport om te achterhalen of topsport wel echt is wat de sporters willen? Hoeveel mogelijkheden geven we werknemers om er via een sabbatical uit te gaan?

 




Reacties op “Ontsnap de vanzelfsprekendheid”

  1. Richard Stokman ·

    Wauw Maarten wat een mooie tekst.
    Ik heb jou net na je Olympische prestatie mogen ontmoeten in het programma bij Knevel en vd Brink. Ik was en ben nog erg van je onder de indruk.
    Ik had ook een mooi leven totdat ik op 19 jarige leeftijd ook ALL kreeg en ook in het VU ben behandeld. Na een paar hele moeilijke jaren gaat het nu geweldig! Genezen, samenwonend en het mooiste nog: doen wat ik wil! Dat betekend voor mij; werken als limousine chauffeur oa en dat als zelfstandig ondernemer. Binnen een jaar 2 leuke bedrijfjes opgezet en die lopen beide erg naar me zin. Toevallig ben ik nu op reis door Amerika om dingen te doen die het leven zo ontzettend waardevol maken!
    Ik blijf je volgen en hoop je nog eens te kunnen spreken! Gr Richard Stokman



  2. Maarten ·

    Hi Richard,

    Dank voor je reactie. Ik kan me je nog herinneren uit Knevel en vd Brink.

    Fijn om te horen dat het goed met je gaat. Wat hebben we een geluk gehad dat we zijn hersteld. Geniet van het leven!

    Maarten



Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *